Nasa
ikatlong taon na ako ng hayskul nung nagkaroon ako ng unang account sa isang
social netwroking site, ang Friendster. Hindi pa nga ako yung mismong gumawa
nun eh. Ginawan pa ako nung classmate ko para man lang daw masabing may
Friendster ako at para na din maging “in” sa mga panahong iyon.
.jpg)
Lumaki
akong hindi nakadepende ang buhay sa kompyuter at internet. Hindi ako yung tipo
ng batang nadik sa kakalaro ng Playstation. Wala kaming ganun sa bahay. Simple
lang ang buhay namin. Maaga kaming natutulog ng kapatid ko dahil hindi kami
nagpupuyat para maglaro ng mga computer games sa gabi. Maaga din kaming
nagigising tuwing weekends at diretso laro sa kalye pagkatapos mag-agahan.
Natatapos ko ang mga takdang-aralin sa tulong ng lola ko at ng mga libro sa
bahay tulad ng “The Book of Knowledge.” Pati nga ang paggawa ng mga reports at
essays ay isinusulat ko pa muna sa papel. Pagkatapos ay pupunta na ako sa
kompyuter shop at mag-eencode ng trenta minutos hanggang isang oras. Mahina pa
ako sa pagta-tayp nun. Hindi rin ako magaling sa pasikot-sikot ng internet.
Hayskul na
ako nang natuto akong gumamit ng Microsoft Office at pati na ng internet. Nung
una ay nahihiya pa ako sa mga kamag-aral ko kasi bago yung mga bagay na yun sa
akin. Pero hindi ako nag-iisa. May mga kamag-aral din akong hindi bihasa sa
internet. Kami yung mga taong malayo sa lungsod at nakatira sa bayan.
Namuhay
ako sa mundong ang kompyuter at internet ay hindi pa gaanong kailangan sa
buhay. Nakita ko pa ang mundo bago naging laganap ang internet. Nagkaroon pa
ako ng kabataang kaiba sa meron ngayon, kabataang makulay at puno ng mga
kapanapanabik na karanasan.
Napagtanto
kong maari nga kaming tawaging 0th generation, ang mga taong ipinanganak noong
late 1980s at early 1990s. Ito ang panahon kung saan nagsimula palang maging
laganap ang paggamit ng kompyuter, internet, at iba pang mga gadgets. Ang
negative generation ay yung mga taong namuhay sa mundong wala pang gaanong
high-tech devices. At ang positive generation naman ay yung mga batang
namumuhay sa mundong meron tayo ngayon.
Ayon sa
Moore’s Law, ang bilang ng transistors na maaring ilagay sa isang integrated
circuit o mas kilala sa tawag na microchip ay dumodoble sa bawat ika-dalawang
taon. Ayon naman sa Intel executive na si David House, dumudoble ang chip
performance sa bawat ika-labing walong buwan. Ang chip performance na ito ay
nangangahulugan ng kombinasyon ng epekto ng pagkakaroon ng maraming transistors
at ng bilis na naidududlot nito sa isang device.
Kapansin-pansin ang pagbabago ng teknolohiya sa loob ng sampung
taon. Dati eh sobrang laki pa ng mga telepono at ng mga kompyuter. Lumiit,
naging slim, at mas naging portable ang mga ito. Ang
buhay ngayon ay kaiba sa buhay na nakagisnan ko noon pagdating sa paggamit ng
mga teknolohiyang ito.
Dati rati,
sandamukal ang mga bata sa labas ng bahay. Naghahabulan, nagbabahay-bahayan,
nagtataguan, nadadapa, nag-aaway at nag-iiyakan dahil sa natalo sa Patintero,
tumbang-preso o kaya naman ay nagkapikunan lang talaga. Hindi na kelangan na
magtext pa o magtweet para magkita-kita ang mga bata. Pagsapit ng alas kwatro
ng hapon, pagkatapos ng siesta at merienda, eh pakonti-konting ng
nagsisilabasan. Para bang nasa sistema na ito.
Nagkausap
ang mga tita ko sa telepono. Nagkwento sya tungkol sa mga anak niya. Sabi ng
tita ko, siya na lang daw yung maingay sa bahay nila. Nakakabingi na raw yung
katahimikan. Tuwing darating sya eh maabutan nya ang dalawa nyang anak, isang
sampung taong lalaki at isang labing-tatlong taong babae, sa kani-kanilang
kwarto. Parehong nakaearphones at tutok na tutok sa laptop. Hindi na raw
nakakausap dahil sa pareho silang abala. Napakarami nya raw biniling libro para
sa mga bata pero hindi rin man lang nabvubuklat dahil mas inaatupag pa ang
pag-iinternet. Ang dinadahilan pa eh educational naman daw ang Youtube dahil
ginagamit nya ito para manuod ng mga music videos. Kapag wala naman sila sa
harap ng laptop eh PSP naman ang hawak. Hindi naiba ang mga pinsan ko sa iba
pang mga bata ngayon.
Maraming
tao ang naadik sa internet lalo na sa online gaming. DOTA. Ito ang isa sa mga
usong-usong laro hanggang ngayon. Akala ko eh isang malakig biro lang yung
sinasabi nilang ito din yung isa sa mga dahilan kung bakit naghihiwalay yung
mga may relasyon. Totoo pala talaga ito. Nagkwento sakin yung kaibigan ko dati.
Kapag nag-duDOTA daw yung isang tao, hindi mo yan pwedeng maistorbo. Hindi yan
pwedeng mag-text o gumawa pa ng ibang bagay. Gumagawa sila ng sarili nilang
mundo at espasyo. Nauubos ang oras nila sa sobrang pagkahumaling nila na
umaabot sa puntong nakakalimutan na nila ang iba pang bagay. May mga nabasa na
din akong ilang news article tungkol sa mga gamers na namatay dahil sa pagod,
gutom, at kakulangan sa paggalaw.
Bukod sa
mga ito, naging malaking tulong din ang internet sa pagpapalaganap ng kaalaman.
Isa na itong "educational tool" na ginagamit sa mga paaralan. Ito ay
naglalaman ng malawak na impormasyon sa kahit anong bagay. Ang mga paaralan sa
elementarya ngayon ay nagtuturo na rin kung paano gamitin ang computer at ang
mga kilalang work processors tulad ng MS Office. Naalala ko pa nga yung isang
beses na tinuruan pa ng pinsan kong nasa elementarya ang nanay niya kung paano
gumamit ng yahoomail.
Dahil na rin sa internet, ang distansya ay hindi na gaanong hadlang
sa komunikasyon sa pagitan ng mga taong nasa magkaibang bansa. Skype, Facebook, Twitter, Blogspot, Youtube. Ito ang ilan sa mga
nangungunang social networking sites sa mundo. Naging daan ito upang maipahayag
ng isang tao ang kanyang mga nararamdaman o saloobin ukol sa mga samu’t saring
isyu, maaring personal o kaya naman ay sosyal. Naging lugar din ito ng palitan
ng mga ideya. Kumbaga, naging ekstensiyon ito ng tinatawag nating “public
realm.”
Umpisahan natin sa Youtube. Hindi lamang mga music videos at
nakakatawang videos ang makikita natin dito. Nariyan ang mga VLOG o video blogs
at mga short films. Ilang araw ang nakalipas nung
inilabas ang videong pinamagatang “20 Reasons Why I Hate the Philippines” na
ginawa ng isang banyaga. Gagawa dapat ako ng reaksyon ukol dito matapos na
mabasa ang mga komento ngunit laking gulat ko na lang ng tinaggal ito sa
Youtube. Maraming tao ang nagalit dahil sa mga masasamang sinabi ng banyaga
ukol sa Pilipinas. May mga Pilipino ring sumang-ayon dahil sa alam nilang totoo
naman talaga ang mga sinabi niya. Masakit lang talagang aminin ang katotohanang
hindi maganda.
Isa rin sa
mga naging mainit na paksa noong mga nakalipas na linggo ang Kony 2012 sa
direksyon ni Jason Rusell ng Invisible Children. Ito ay tungkol sa isang
Ugandan warlord na nagngangalang Joseph Kony. Sa loob ng dalawang linggo,
humakot ito ng 85,460,779 views. Naging laman ito ng Facebook at Twitter ilang
araw mula ng ma-i-upload ito sa Youtube.
 |
Kung iyong mapapansin, dahil sa sunod-sunod na pambabatikos,
ang pagkokomento sa video ay ipinagbawal na.
|
Ang
pinakapunto ng video ay ang mas maipakilala sa mundo kung sino si Joseph Kony
nang sa gayon ay mabigyan ng karampatang aksyon ang mga karumal-dumal na ginawa
nya. Siya ang puno ng Lord's Resistance Army. Dinudukot niya ang mga bata at
ginagamit silang mga sundalo. Ang mga batang babae ay pinagsasamantalahan din
niya pati na ng mga kasamahan niya. Ang unang reaksyon ko ukol sa isyung ito ay
awa at inis. Naawa ako sa mga batang naging biktima at nainis kay Kony. Matapos
makita ang reaksyon ng iba pang mga nakapanuod ng video na nagsasabing scam
lang daw iyon, agad akong napaisip. Totoo nga kaya ang mga nakalagay sa video?
Ano nga ba talaga ang motibo sa likod ng film na iyon? Nasagot ang tanong ko sa
pamamagitan ng research. Nalaman kong 32% lang pala ng lahat ng donasyon noong
huling taon ang naibigay sa Africa. Ang rating din nila sa Charity Navigator ay
2/4 stars lamang. Ilang blog posts at video blogs din ang nagsilabasan, ang iba
ay sumusuporta at ang iba naman ay tumutuligsa.
Maganda
ang kanilang hangaring mapunan ng impormasyon ang mga tao ukol kay Joseph Knoy
ngunit nakakapagtaka lang ang klase ng "marketing" na ginagawa nila.
Sa ngayon ay marami-rami na ang nakabili ng tinatawag nilang "kit."
Ito ay naglalaman ng t-shirt na may mukha ni Kony, mga posters, bracelet, etc.
Naging kwestyonable lamang ito dahil sa lumabas na 32% lamang ang naibigay mula
sa mga perang nakalap nila nung huling taon. Bukod pa rito, sa artikulong
"Make Kony Famous? No thanks, says Uganda" ng
Visiblechildren.tumblr.com, hindi raw naging sensitibo at nagbigay ng
konsiderasyon sa mga nararamdaman ng mga biktima ang mga merchandise at video.
Ikatutuwa raw ba nila ang pagiging instant celebrity ng isang most wanted
criminal dahil sa ito ang naging "icon" at sentro ng buong kampanyang
ito. Ang mga biktima dapat ang mas pinagtuunan nila ng pansin.
Ang
may-akda ng blog na ito ay umani ng maraming mambabasa. Nasa ikalawang taon pa
lamang sya ng Political Science at ang katotohanang ito ang ginagamit na
panlaban sa kanya ng Invisble Children PR Firm. Hindi raw nararapat na bigyan
ng ganitong atensyon ang manunulat. Tama bang pagbasehan ang edad para
pakinggan ang opinyon ng isang tao? Kapag bata ba, wala na agad karapatang
mapakinggan? Sa kabila ng mga batikos sa kanya, patuloy pa rin ang pagsusulat
niya ukol sa Kony 2012.
Naging
mainit din ang nakalipas na Student Elections sa UP. Hindi naging ganoon
kalinis ang pangangampanya. Sa tatlong taon ko sa UP, ngayon ko lamang ito
naramdaman. Ngayon din lang naman talaga ako sobrang nakilahok. Maraming mga
black propaganda ang nagsilabasan. Ayon pa nga sa ibang mga manunulat, hindi
raw ito paninira dahil ito ang katotohanan. Umikot sa Facebook ang mga posts
tungkol sa mga kumakandidato. Kanya-kanyang share naman ang mga ng mga
artikulong sa tingin nila ay tama at may magandang punto. Maraming mga bagay
ang naisiwalat. Ang isyu ni Martin Loon sa attendance, sa ACLE, at sa pagiging
independent candidate, ang bribery ng ALYANSA, ang isyu ukol sa Financial
Statement ni Aman Melad, at kung anu-ano pa. Ang Factcheck Diliman, isang page
sa Facebook, ang naging tambayan ng maraming isko sa panahon ng kampanya.
Ito ang naging lugar kung saan binatikos at sinuportahan ang mga kandidatong
tumatakbo. May mga taong naglakas-loob na gumawa ng post. Karamihan sa mga ito
ay ang mga mismong taga-USC pa. Kung susuriin, ang totoong sinisiraan nila ay
ang institusyong kinabibilangan nila. Anong ginagawa nila sa USC?
Nagpaplastikan lang ba sila? Nag-aaway away? Totoo nga kayang hindi
nakakaapekto ang kulay sa pagtatrabaho nila? Naguluhan ako sa kung sino talaga
ang nagsasabi ng katotohanan.
Dahil sa
patuloy na pagsubaybay ko sa eleksyon sa facebook, napaisip na ako kung
karapat-dapat pa nga bang bumoto kung ganoon lamang ang nangyayari. Bilang mga
iskolar ng bayan, mas nararapat lamang na ang sistema ng kampanya ay hindi
kagaya ng nakikita natin sa National Elections, madumi at magulo. Nakakalungkot
kung gagayahin lang natin ang kultura sa labas. Karapat-dapat na tumiwalag tayo
sa maduming pangangampanya at sa paghihilahan pababa. Ipakita ang serbisyong
nararapat ibigay ng isang Iskolar para sa bayan. Mas higit pa tayo sa
magagarang damit, sa dami ng mga campaign materials, sa kulay, at sa mga catchy
tag lines.
Ang
internet ay isang malaking portal na puno ng impormasyon. Marami kang makukuha
mula rito, maaring mabasa, mapakinggan, o mapanuod. Tunay ngang naging
ekstensiyon na ito ng public realm. Sa dinami-rami ng mga impormasyong
tumatambad sa atin sa araw-araw, nararapat lamang na maging kritikal tayo sa
pagsuri dito. Hindi sapat na umoo lang tayo palagi sa kung ano ang nababasa,
naririnig o nakikita natin. Hindi laging tama ang mga ito. Hindi rin sapat ang
pagbabasa ng isa o dalawang artikulo hinggil sa isang isyu. Kelangan ang
maigting na pagreresearch at pagtingin sa iba pang aspeto nito. Ang opinyon ng
ibang tao ay maari din nating tignan at pagbasehan ng ating mga opinyon. Kagaya
ng lecture ni Professor David tungkol sa pagiging isang intelihenteng mamayan
ng bansa, nararapat lamang na magsalita, makinig, at umaksyon tayo. Gamitin
natin ang resources na meron tayo ngayon lalung-lalo na ang internet.
Ikaw din
ay may kapangyarihang isiwalat ang iyong stand ukol sa mga bagay-bagay. Nabuhay
tayo sa mundo, hindi para maging kritikal lamang, kundi para magbigay din
ng kontribusyon sa pamamagitan ng ating mga opinyon. Mas magiging
kapaki-pakinabang ang ganitong diskurso kung ang magiging paksa ay ang mga
bagay na may kahulugan at kabuluhan at hindi iyong mga tsismis tungkol sa mga
artista at iba pang hindi naman nararapat na pagtuunan ng lakas at oras. Hindi
rin akma ang basta-bastang pagbibitaw ng mga salita. Mas maigi kung ito ay mula
sa sariling karanasan o kaya ay may mga pinagbatayan. Huwag natin sayangin ang
pagkakataong ito para makialam at makilahok!
Hindi
natin maikakailang may mga masasamang epekto ang internet. Nagdudulot din ang
ibang social networking sites ng cyber bullying at pagkasira ng isang tao.
Ilang blog din ang binatikos ng mga tao dahil sa pagpapahayag nila ng
masasamang saloobin sa mangilan-ngilang unbersidad. Nangyayari din ang
pag-aaway away ng mga estudyante ng mga unibersidad dahil sa mga birong hindi
namang intensyong makasakit. Nangyari ito sa UPCAT page ng facebook na hawak ng
mga estudyante ng Comm 3 at hindi naman ng administrasyon ng UP. Nagdulot ito
ng hidwaan sa pagitan ng ilang estudyante ng UP at UST. Sa totoo lang, ito ang
isa sa mga bagay na walang kabuluhang pagdebatehan, kung anong eskwelahan ang
mas magaling. May kanya-kanya namang forte ang mga unibersidad at kung tayo ay
may bukas na isip, hindi isang simpleng post ng estudyante ang magiging dahilan
ng pagkawala ng kredibilidad ng isang unibersidad.
.jpg)
Kung gagamitin lang natin sa tamang paraan ang internet, mas maraming magagandang bagay ang maidudulot nito. Kung ginagamit natin ito para maipahayag ang mga saloobin nating makakatulong sa pagpapabuti ng mundo, ng unibersidad o ng kapwa-tao at kung ikaw rin ay nakikilahok sa mga importanteng diskurso at madalas ang pagbabasa ng mga artikulo o panunuod ng mga videong may katuturan, siguradong magiging malaki ang kontribusyon mo. Maari mo itong gawing isang ehersisyo upang maging isang intelihenteng mamayan ng bayan. Maituturing ko ding magical ang mundo ng internet dahil mas nagkakaroon ng lakas ng loob ang mga tao sa pagpapahayag ng kanilang sarili, ngunit ating pakatandaan na hindi tayo maaring mamalagi sa virtual world na ito. Ang mga natutunan natin dito mula sa ibang tao ay nararapat lamang na dalhin natin sa ating totoong mundo, sa ating totoong realidad. Narito ang mga hamon na ating dapat na harapin.
Sources:
0 comments:
Post a Comment